DICHORISANDRA KRÓLEWSKA

Ta tworząca kępy bylina ma miękkie, wzniesione pędy i ciemnozielone liście o jasno fioletowych spodach, ze srebrnymi plamkami. Jest ich około 25 gatunków. Bardzo często są uprawiane w domu.
Środki młodych liści są czarnofioletowe, a z wiekiem jaśnieją do ciemnozielonych. Roślina ta pochodzi z tropików i jest delikatna. W okresie letnim należy ją często podlewać. Nadmiar wody z podstawka trzeba usuwać.
Liście mogą zwijać się, jeśli powietrze wokół rośliny jest zbyt suche i za ciepłe.
Często atakują roślinę przędziorki. Szkodniki te wysysają soki z liści, a na silnie zaatakowanych okazach tworzą delikatne pajęczynki. Szkodnikom sprzyja suche powietrze wokół rośliny. Roślinę regularnie należy zraszać.
Nadmierne przemoczenie podłoża w okresie zimy szybko uszkodzi roślinę, szczególnie jeśli w pomieszczeniu jest chłodno.
Najlepiej kupować roślinę wiosną.

ARDIZJA KARBOWANA

Przez cały rok cieszy małymi, gwiazdkowatymi kwiatami, a potem trwałymi, dojrzewającymi jagodami. Wymaga troskliwej pielęgnacji. Ciemnozielone, błyszczące liście ardizji, o niezwykłych, falowanych brzegach, osiągają do 15 cm długości i 5 cm szerokości.
Gwiaździste kwiaty, zebrane w dość niepozorne kwiatostany, są białe lub różowe i mają 6 mm średnicy.
Gęste grona owoców, odznaczają się wielomiesięczną trwałością i i dojrzewają do koloru jaskrawokoralowego. Każda lśniąca, woskowana jagoda jest mniej więcej tej samej wielkości co kwiat. Jagody stanowią niezwykłą ozdobę przez całą zimę.
W warunkach naturalnych ardizja karbowana rośnie w lasach, gdzie ma wysoką wilgotność powietrza. W warunkach domowych powinna być zraszana, ale nie w okresie kwitnienia.
W okresie wzrostu należy podlewać obficie. Zimą nawadniać oszczędnie. W okresie aktywnego wzrostu stosujemy co 2 tygodnie nawóz płynny.
Ardizja potrzebuje jasnego światła słonecznego przez cały rok.
Roślina preferuje niskie temperatury, najlepiej do 15 stopni C. Gdy jest cieplej, należy zapewnić ardizji podwyższoną wilgotność otoczenia, ustawiając doniczkę na warstwie wilgotnego żwiru i zraszając roślinę codziennie.
Można ją rozmnażać samemu. Pobrać sadzonkę o długości 8 cm z pędów bocznych i umieścić ją w mieszaninie torfu i grubego piasku.

Rozmnażanie trzmieliny

Można również samemu rozmnażać trzmielinę. Wystarczy w sierpniu pobrać 10 centymetrowe sadzonki i posadzić je w mieszance torfu i gruboziarnistego piasku oraz umieścić w zimnej szklarni lub inspekcie. Po ukorzenieniu posadzić je do ziemi doniczkowej.
Latem należy trzmielinę obficie podlewać, szczególnie gdy rośnie w pełnym słońcu.

TRZMIELINA JAPOŃSKA

Trzmielinę japońską można hodować w chłodnym pokoju, na balkonie lub tarasie. Roślina ta idealnie nadaje się do pojemników i donic.
Ten zimozielony krzew pochodzi z Chin, Japonii i Korei. W warunkach naturalnych jest bujnym krzewem. Jeśli będziemy uszczykiwać wierzchołki wzrostu, będzie on jeszcze bujniejszy. Roślina jest mrozoodporna. Najlepiej czuje się na osłoniętych, słonecznych stanowiskach z żyzną i przepuszczalną glebą.
Trzmielina japońska jest zimozielona, czyli nie zrzuca liści. Dorasta nawet do 4 metrów wysokości. Lśniące liście rośliny są skórzaste i lekko ząbkowane. Czasami latem rozkwitają małe, zielonkawobiałe kwiaty. Jesienią wśród liści pojawiają się różowawe torebki, które otwierają się, ukazując pomarańczowe nasiona.
Krzew ten najlepiej czuje się w przepuszczalnej, żyznej ziemi doniczkowej. Należy zasilać roślinę co 2 tygodnie i dbać aby podłoże nigdy całkiem nie wyschło.
U młodych okazów regularnie uszczykujemy wierzchołki wzrostu, aby roślina się rozkrzewiała.

MATERIAŁY DO DRENAŻU

Zapewnienie właściwego drenażu jest kluczem do zachowania zdrowia i dobrej kondycji roślin. Odpowiedni drenaż zapobiega przemoczeniu podłoża i gnicia korzeni. Wtedy dopływ powietrza zostaje odcięty i pożyteczne mikroorganizmy w podłożu umierają. Korzenie roślin w pojemnikach mają mocno ograniczoną przestrzeń i w niewłaściwym podłożu łatwo mogą ulec całkowitemu zalaniu wodą, która nie ma jak odpłynąć.
Zapewnienie rośliną domowym i balkonowym odpowiedniego podłoża, które jest w stanie zatrzymać wilgoć, a jednocześnie odprowadzać nadmiar wody, to pierwszy krok do sukcesu. Rośliny nam się odwdzięczą pięknym wyglądem.
Większość roślin potrzebuje wilgoci podczas intensywnego wzrostu. W czasie upałów rośliny chłodzą się poprzez zwiększoną transpirację, czyli parowanie wody z liści do atmosfery.
Luźne granulaty możemy mieszać z podłożem. Wermikulit, perlit (skała wulkaniczna), płatki miki i granulki styropianu również mogą być mieszane z podłożem. Nie tylko wesprze drenaż, ale także zwiększą objętość podłoża i zapewnią dostęp powietrza do korzeni. Są czyste , lekkie i zatrzymują pewną ilość wody.
Keramzyt to materiał niesłychanie lekki, wytwarzany przemysłowo. Wygląda jak małe, brązowe kamyki i dostępny jest w różnych rozmiarach w sklepach ogrodniczych. Używa się go głównie do poprawienia drenażu na dnie doniczki. W dużych donicach można również posypać go na wierzchu w miejsce ziemi. Taka metoda zapobiega parowaniu podczas upałów, a także chroni podłoże przed odkształceniem się podczas podlewania.
Ważne również jest wykorzystanie węgla drzewnego. Jeżeli mamy pojemnik bez odpływu to dodajmy do podłoża węgla drzewnego. Zapewni od drenaż i zadziała jako filtr, wchłaniając nadmiar soli mineralnych oraz rozkładające się resztki roślinne. Można powiedzieć, że węgiel zapewni czystość podłoża.
Na dnie pojemnika można ułożyć grubą warstwę kawałków węgla drzewnego zanim wypełni się go właściwym podłożem. Małe kawałki węgla można również dodać do podłoża, aby utrzymać je w jak najlepszym stanie.

BIELUŃ

Jest to roślina jednoroczna. Ma duże pięknie pachnące kwiaty. Gatunki jednoroczne kwitną głównie w środku i pod koniec lata. Rośliny te dorastają nawet do 150 cm. Po wysadzeniu na zewnątrz bieluń jest łatwy w uprawie, ale wymaga słonecznego, osłoniętego przed wiatrem stanowiska i zasobnej w składniki mineralne gleby. Zwiędłe kwiaty należy regularnie usuwać, aby rośliny ładnie wyglądały i obficie kwitły.
Roślinę bardzo lubią ślimaki. Donicę i pojemniki warto okleić specjalną śliską taśmą, aby szkodniki te nie mogły się dostać do rośliny.
Mszyce tworzą kolonie na kwiatach i miękkich częściach pędów. Uszkadzają roślinę i przenoszą z jednej na drugą infekcje wirusowe. Należy zwalczać mszyce, gdy się tylko pojawią.
Rośliny można rozmnażać z nasion lub z kawałków zeszłorocznej łodygi, którą na czas zimy umieszczamy w wodzie w chłodnym miejscu, ale z dodatnią temperaturą.
Bieluń posadzony w dużej donicy wspaniale rośnie, gdy zapewnimy mu słoneczne i zaciszne stanowisko. Pamiętać również należy o regularnym usuwaniu więdnących kwiatów.
Bieluń powinien rosnąć w żyznym, gliniastym podłożu. Latem należy podlewać bielunia obficie, lecz nie zalewać podłoża. Roślina lubi zasilanie nawozami płynnymi co 2 tygodnie.

Storczyki nadają się do uprawy w doniczkach lub koszach. Tworzą wspaniałą dekorację o pachnących kwiatach. Te efektowne storczyki są epifitami czyli rosną, trzymając się innych roślin, ale nie pasożytują na nich. Pochodzą głównie z południowo-wschodniej Azji oraz Malezji. Odmian storczyków jest bardzo wiele. Kwitną jesienią, pod koniec zimy oraz wiosną i na początku lata, w zależności od gatunku. Kwiaty są bardzo ozdobne. Gałązki rozwijają się od środka nowych przyrostów i początkowo są wzniesione, a później pochylają się i zwieszają. Gatunki różnią się między sobą. Liście lancetowate do eliptycznych, umieszczone są nad przysadzistymi pseudobulwami. Większość gatunków najlepiej będzie się czuła w szklarni.
Latem należy podlewać roślinę bardzo dokładnie, tak by podłoże było wilgotne, lecz nie zalane. Zimą, jeśli storczyk nie kwitnie, wymaga mniej wody. Nie wolno dopuścić, by podłoże wyschło, gdy roślina znajduje się w okresie kwitnienia. Nie można także dopuścić, by bulwy się pomarszczyły.
Należy chronić roślinę przed bezpośrednim nasłonecznieniem, szczególnie latem, a zimą może mieć ona troszkę mniej cienia.
Przy co drugim podlaniu należy zastosować nawóz do storczyków. Zimą nie zasilać.
Najlepsza do uprawy jest ziemia do storczyków lub drobna kora. Dzielimy roślinę gdy jest mocno stłoczona. Storczyki nie mogą stać w pełnym słońcu.
Najważniejsza w uprawie tego storczyka jest czystość. Należy regularnie sprawdzać, czy nie atakują go szkodniki. Plamy i skazy na liściach nie zawsze oznaczają obecność szkodników, czasami są efektem niewłaściwych warunków uprawy.
Największym zagrożeniem dla rośliny jest gnicie korzeni. Gdy liście się zwijają, brązowieją lub robią się czarne oraz więdnie cała roślina znaczy to , że gnije korzeń.
Gdy na roślinie pojawią się mszyce, można je zmyć wodą z mydłem.